Verslag zaterdag 10 januari 2004 :

Wie weet waar de vanillejenever gebleven is.

Zaterdag ochtend, van onze verslaggever ter plaatse.

Een stralend blauwe hemel en tintelfris winterweer.  Zodanig dat de vogeltjes die rond het speelplein wonen hun voorjaarsliedjes begonnen te oefenen (of wilden zij enkel bewijzen dat zij beter kunnen zingen dan die koningen van daags tevoren?).  Alle voorbereidingen voor de glühweinparty worden getroffen.  Tent recht, verlichting hangen, een berg hout voorzien, wijn op smaak brengen, en dan begint het te regenen !

Voor diegenen die er niet waren, dat beetje regen was de moeite niet en het was ook helemaal niet koud.

Voor diegenen die er wel waren: kunnen jullie misschien bovenstaande vraag beantwoorden?  Want onze gastheren die al verschillende jaren proberen om het iedereen naar de zin te maken, maken elk jaar méér en méér vanillejenever, maar die is elk jaar opnieuw weer op.  Ondanks het feit dat er naast de appel- en citroenjenever er dit jaar ook echt lekkere cactusjenever te verkrijgen was.  Dit ter voorbereiding van de straatfeesten die dit jaar in het teken van het Wilde Westen staan.  Ook voor de kinderen kan de avond niet meer stuk.  Vuurtje stoken (er waren dit jaar wel heel erg veel plankjes om in de haarden te gooien), spelen op het speelplein, kampen bouwen tussen de struiken, aan vinding-rijkheid geen gebrek.  Of werd de verbeelding gestimuleerd door de smakelijke soep of de met enige beroepstrots vakkundig gebakken bratwurst.

Het deed me plezier dat de nieuwe buurvrouw eerst een beetje timide vertelde dat ze niemand kende (dat was omstreeks 6u, toen er nog quasi geen volk was) en dat ze om 1u naar huis ging.  Ze had zich goed geamuseerd, met verschillende andere mensen gezellig gebabbeld en zo al haar kennissenkring een heel stuk uitgebreid.  Ze verklaarde zelfs dat ze volgend jaar mee gaat koninginnenzingen.

Suzanne, het staat nu op papier en heel de straat weet het nu, je komt er echt niet meer onderuit.

En voor de mannen die ons deze gezellige avond bezorgden, (ps, dank u Rita) : Het was weer kei-neig.

Diegenen die er haarpijn aan overgehouden hebben: eigen schuld, dikke bult maar volgend jaar zijn jullie dat toch weeral vergeten.